Nje here dy burra te ndershem dhe besimtare te medhej vdiqen.
Pasi shkuan ne ate bote u takonte parajsa. Hyne ne parajse keto qetesi e madhe, nuk degjohej asgje, zgjohu ne mengjes do hanin nga pak buk, caj, djathe, pastaj per dreke dhe darke e njejta meny...
Pasi kalon nje kohe e gjate keto lodhen me menyren te jetuarit dhe vendosin te shkojne te bejne nje vizite ferrit te shikojne se cka behet atje. Nje te hyre ne ferr, qejf i madh, ahengu, luajn, vallezojne, mishi ne helle piqej gjith kohes nga ushqimet me te mira servoheshin aty. Te habitur shum keto dy burra dhe te hidheruar pse gjith jeten e tyre jan munduar per te bere mire dhe ne fund te shperblehen me nje gje te tille. Ikin te Zoti dhe e pyesin:
-Zot pse na ke denuar keshu, skemi asgje ketu, ishim ne ferr atje ishte gjithcka ne rregull, kishte aq shum ushqim sa qe aty na mbet syri ndersa ne cdo dit hame buk, caj, djathe???
-E po cmenduat ju per 2 vete do nis te gatuaja tani!

e kish qit nji lajmrim luani edhe po thot kush guxon me kcy prej nji shkembi te lart 500 metra tha ka em ja dhan luaneshen edhe gjysmen e mbretris edhe po degjojn lepuri edhe arusha edhe po shkojn me provu me kcy po afrohet i pari lepuri edhe po largohet po thot nuk guxoj po, po afrohet tash arusha edhe po kcen kur po kcen posht po ja bon luanit boma gati luaneshen edhe gjysen e pasuris aty lepur kur te vi nalt pa ti ** krejt r**t se la qe um shtyve