"Peeping Tom" i Michael Powell shfaqet për herë të parë për publikun shqiptar. Në vitet 60 është kritikuar ashpër si film që me skenat e seksualitetit dhe të dhunës fyen publikun.

Kur shfaqej në vitin 1960, "Tom spiuni", film i regjisorit britanik Michael Powell, ra nën një shi kritikash, qoftë nga media, qoftë nga publiku. Cilësohej fyes për skenat e seksualitetit dhe të dhunës. Gati 48 vjet pas daljes së filmit, duken të pakuptimta pritjet me këmbët e para që iu bënë jo vetëm "Peeping Tom" po edhe Powellit vetë sadoqë ky, deri më 1960 pothuajse e kishte thënë ç'kishte për ta thënë në kinema. Michael Powell (1905-1990) vinte që nga vitet 30 me filmat "Luani ka krahë", "Hajduti i Bagdatit", "Hënë e hidhur", "Rojet e mbretëreshës" etj. dhe ishte i njohur edhe për serialet televizivë si "Mbrojtësit", "Spiunazh" dhe "Dadot".

Kështu pra nga vlerësime të tipit "jo i shëndetshëm për publikun" apo "Nuk ka film tjetër që mund të të neverisë kaq shumë", u kalua tek gjykimet me më pak pasion, të cilat për hir të së vërtetës e konsiderojnë sot "kryevepër".

"Peeping Tom", një thriller psikologjik, është një rrëfim tronditës për vuajarizmin, prandaj mban atë titull, shprehje zhargonale për një "voyeur", shfaqet sot në mbrëmje, në orën 19.00 në kinemanë e Akademisë së Filmit dhe të Multimedias "Marubi". Historia vërtitet rreth një burri i cili vret gra dhe përdor një kamera dore për të regjistruar pamjen e tyre të tmerrshme ndërsa vdesin. Filmi është shkruar nga kriptografi i Luftës II Botërore dhe dijetari Leo Marks. Personazhi i quajtur Mark Lewis (Carl Boehm), takon një prostitutë, dhe e filmon atë me kamerën që ka fshehur nën pallto. Tensioni rritet ndërsa ai e ndjek vajzën për në shtëpinë e vetë, e vret dhe më vonë e risheh aktin në ekran.

Në një lidhje dashurie që ai me një nga viktimat e tij, Helenën, i tregon asaj se kur kish qenë fëmijë, i ati e kishte përdorur si kavje për eksperimente psikologjike që kishin për qëllim studimin e frikës dhe të sistemit nervor. Për shembull ai i fut të birit një hardhucë në shtrat dhe e filmon për të parë deri ku shkojnë reagimet e tij apo ndërsa e vendos pranë të ëmës në shtratin e vdekjes. Kështu e mbante të birin në mbikëqyrje të vazhdueshme.

Të njëjtën gjë ka për të bërë Marku i rritur me "të dashurat" e tij. "Ne ulemi në errësirë dhe shohim jetët e të tjerëve. Kjo na bën vuajaristë", thotë një kritikë mbi "Peeping Tom".

Filmi u shfaq në të njëjtin vit me "Psycho" Hitchcock-ut në Amerikë. Hitchcock e kishte shfrytëzuar këtë temë edhe në disa filma si për shembull "Vertigo". Por "Psycho" dhe "Peeping Tom" kanë ngjashmëri mes tyre edhe për mënyrën jo të zakontë me të cilën e trajtojnë seksualitetin duke pasur në fokus një vrasës i dhunuar dikur dhe ngashënjyes. Por filmi i Powell-it, psikologjiksht është më tepër se thjesht kompleks. Dimensioni njerëzor i vrasësit ishte një tjetër gjë e prapranueshme që kritika e dyzetë viteve më parë nuk e kapërdinte dot.

Në autobiografinë e tij regjisori do të shkruante: "Kam bërë një film që nuk dëshiron ta shohë askush dhe më vonë, tridhjetë vjet më vonë, kushdo do ta ketë parë ose do dojë ta shohë." Sot filmi është cilësuar kryevepër dhe një nga filmat britanikë më të mirë të horrorit.

Për Martin Scorsesen ky film bashkë me "Tetë e gjysmë" i Felinit, përmbajnë gjithçka që mund të thuhet për kinemanë.

Komente

Shto Koment Kerko Komentet

Shkruaj nje Koment
Emri Juaj:
Email(opsional):
Titulli:
	Jepni kodin e sigurise qe shikoni ne imazh.

Powered by !JoomlaComment 3.21

3.21 Copyright (C) 2007 Alain Georgette / Copyright (C) 2006 Frantisek Hliva. All rights reserved."